WERSJA POLSKA PONIŻEJ – READ THIS POST IN POLISH
The kiełbasa fell to the ground. “Great,” I thought to myself. “Now I have to figure out how to say, ‘My kiełbasa fell on the ground. May I have another?’ in Polish. Of all the weird phrases that Duolingo taught me in the app, why couldn’t they have taught that one?”
It was 2019, three years before I became an employee of Duolingo. It was the end of a week-long tour of Poland with my dad and brother to celebrate our dad’s 60th birthday, which was also the very first time either my dad or I had set foot in Poland. It was a lot to take in; we found that Poland was a modern, prosperous, cosmopolitan country that in many ways had a higher quality of life than what we were used to in the United States.
On that day, the last full day of our trip, I had planned something really special: a visit to the Kurpie region, specifically to the hometown of my great-grandparents, two hours north of Warsaw. It was a small village, not listed on most maps of Poland I had seen, but I was sure of the name from my grandfather’s stories. Though he was born in the United States, my grandfather always wanted to visit there but was never able to. Three years before this trip, he passed away, after which I inherited a trunkful of old letters and photos from his cousins, aunts, uncles, and grandparents. This town was the return address for almost all of those letters.
Not only was this trip the fulfillment of my grandfather’s wishes; it was the first time anybody from our family had been to that village since my great-grandparents emigrated in 1923. Even if we did have family still living there, chances were slim that we’d be able to find them; the letters stopped abruptly 50 years ago when my great-grandmother died.
Complicating things further was the fact that, except for the handful of words and phrases that our grandfather had taught us, none of us could speak Polish. It’s a very hard language to learn! Fortunately, I had been an active user of Duolingo since 2013, so in the months prior to the trip, I studied Polish on the app daily, struggling with the two verbal aspects, the three noun genders, the seven grammatical cases, the seemingly impossible consonant clusters, and the unforgiving onslaught of irregular nouns and verbs, until I finished the entire course. Sure, I wasn’t fluent—I knew I made a lot of mistakes—but I was confident enough to be our main translator and navigator around Poland, which came in handy in the country villages where fewer people spoke English.
Clearly, I knew Polish well enough to buy a kiełbasa, but not well enough to know what to say when I drop it… which brings us back to the scene of the unfolding drama of the dropped kiełbasa.
After the two-hour drive to our destination in Kurpie, we were famished. Right in the center of the village, there was a little deli owned by a man named Bogdan that had everything we wanted and needed: kiełbasa (smoked sausage), pączki (jelly doughnuts), and traditional Kurpie bread. Although my mouth was watering as I checked out, I realized that this may be my only chance to ask a local resident about my family. After I got my change back, I said out loud the Polish phrase I had been practicing:
“Przepraszam, moi pradziadkowie mieszkali w tej wsi 100 lat temu. Czy znał pan ich?” (“Excuse me, my great-grandparents lived in this village 100 years ago. Do you know them?” A great way to start any conversation.)
“Umm… maybe. What were their names?”
After I told Bogdan, he thought for a few seconds, furrowed his brow, and said, “Sorry, I don’t think so.”
A little discouraged, I went outside with my hands full of groceries. Not knowing that the kiełbasa was packaged in a sleeve and not a bag, I went to pull out my car keys and heard the unmistakable plop of sausage hitting pavement.
Great. At this point, I got out my pocket Langenscheidt dictionary and looked up those crucial missing words as fast as I could: dropped… spadła… ground… ziemię…
I went back in, practicing that phrase in my head. Before I could say anything, Bogdan said: “Can you repeat the names of those people again? I think I might know someone I can ask.”
Bogdan called up a woman named Halina. After a few minutes of back-and-forth, he said: “She knows all about your family. She’ll be here in five minutes.”
Five minutes later, we met our Aunt Halina.
She invited us over to her house, where she served us delicious homemade soup, meat, and tea. Was she really family? How was this possible? My head was spinning.
Going through my stack of letters one by one, she lit up when she saw the name on the back of one envelope. She pointed to her husband, Mietek. “That’s his mom.” Within one hour of stepping foot in our ancestral village, my dad was sitting face-to-face with his second cousin.
Halina and I stayed in touch. Although our efforts to visit again were stymied by the pandemic, my brother and I finally returned to visit Halina in 2022. We stayed for two weeks, and we met Halina’s and Mietek’s sons, Grzesiek and Michał, and their families; we all clicked instantly and became extremely close.
From 2022 to today, I’ve visited my family in Poland ten times; they’ve included us in their baptisms, first communions, and birthday celebrations. I continue to be surprised by their hospitality and warmth as they welcomed us with open arms. It has been such a privilege to have these wonderful people in my life; I would have never thought it was possible that my family could grow in this way.
At the time of my second visit in 2022, I had already accepted an offer to work as a software engineer at Duolingo. Even before I was an employee, I was convinced that the app really works and can really change people’s lives, as it had already changed mine by reuniting our long-lost families.
When I first met my Polish family, communication was extremely difficult on account of my imperfect Polish and their imperfect English. But when I told them about Duolingo, they downloaded it for themselves and have been using it ever since. My cousin Michał has been using it daily for over three years to improve his English, with a 1245-day streak (and counting). So has his wife Justyna, their daughters, as well as his brother Grzesiek and his daughter. Even Michał’s youngest, at barely two years old, was able to imitate Lily with “See you next time!” and lit up with a gleeful “Duo!!” whenever he would see the green owl on the screen. It’s been absolutely incredible to have close contact with family members learning English on Duolingo and seeing the results unfold in real time. I can hear them becoming more fluent with each WhatsApp call.
The “full-circle” moment came when Michał’s family came to New York City to visit last July. It was his family’s very first time in the United States. And of course, visiting the Duolingo office was one of the main attractions, being the means by which our families were able to reunite.
What started as a quest for deli meats on vacation turned into a deep, lifelong relationship with some remarkable people who I’m proud to call my family. I know that mine is just one of many life-changing stories that result from Duolingo; language learning really can give you the power to make real connections with people across continents and cultures. It’s been such an honor to work on this app that truly changed my life.
Thank you to Małgorzata Pośpiech, Ph.D., for guiding my Polish translation below!
WERSJA POLSKA:
To historia kawałka kiełbasy, który upadł na ziemię. “No ładnie,” pomyślałem sobie, “A teraz muszę dowiedzieć się jak to będzie po polsku, wrócić do sklepu i poprosić o świeży. Ze wszystkich dziwnych fraz, które Duolingo nauczyło mnie, dlaczego nie mogło mnie nauczyć właśnie tego zwrotu?”
Był rok 2019, trzy lata zanim zostałem pracownikiem Duolingo. To był koniec długiego tygodnia podróży po Polsce z bratem i z naszym tatą, aby obchodzić jego 60-te urodziny. To była także nasza pierwsza wizyta w Polsce – i dlatego była to bardzo wyjątkowa okazja dla naszej rodziny. Ta podróż była dla nas dużym przeżyciem. Nie spodziewaliśmy się, że Polska jest tak nowoczesnym, kosmopolitycznym, kwitnącym krajem, o wysokim standardzie życia, czasami wyższym niż w Stanach Zjednoczonych.
Na ostatni dzień naszej podróży, zaplanowałem coś naprawdę specjalnego: wizytę w rodzinnej wiosce moich pradziadków na Kurpiach. Trudno było, znaleźć ją na mapie, ale dowiedziałem się, jak nazywa się ta wioska z opowieści mojego dziadka. Chociaż nasz dziadek urodził się w Stanach Zjednoczonych, całe życie marzył, żeby odwiedzić tę wieś, nie zdążył. Zmarł niespełna trzy lata przed naszą podróżą. Odziedziczyłem kufer pełen starych listów i zdjęć jego kuzynów, ciotek, wujków i dziadków. Ta miejscowość widniała jako adres zwrotny na niemal wszystkich tych listach.
To nie tylko było spełnienie marzeń mojego dziadka, ale też był to pierwszy raz, gdy ktoś z naszej rodziny odwiedził tę wioskę po emigracji moich pradziadków w 1923 roku. Nie mieliśmy zielonego pojęcia, czy jacyś krewni tam nadal żyli. Jeśli tak, prawdopodobnie wciąż byłoby trudno ich znaleźć. Listy od nich przestały przychodzić nagle 50 lat temu, po śmierci mojej prababci.
Komplikował rzeczy bardziej fakt, że nikt z nas, oprócz kilku słów i fraz, których nas nauczył nasz dziadek, nie mówił po polsku. To bardzo trudny język! Chociaż moją tajemnicą było, że od 2013 roku uczyłem się wielu języków z Duolingo. Kilka miesięcy przed podróżą, uczyłem się polskiego na Duolingo każdego dnia. Walczyłem z dwoma aspektami czasowników, z trzema rodzajami rzeczowników, z siedmioma przypadkami, z niemożliwymi do wymówienia zbitkami spółgłosek i nieregularnymi formami rzeczowników i czasowników, aż do skończenia całego kursu. Jasne, nie mówiłem płynnie i robiłem dużo błędów, ale byłem przekonany, że mogę być naszym tłumaczem i przewodnikiem po Polsce, co byłoby pomocne w małych wsiach, gdzie mało kto mówił po angielsku.
Oczywiście, znałem na tyle polski, żeby kupić kiełbasę, ale nie na tyle, żeby wytłumaczyć, co się stało. Wróćmy do dramatycznej sytuacji upuszczonej przeze mnie kiełbasy.
Po dwóch godzinach jazdy do miejsca naszego przeznaczenia na Kurpiach, byliśmy potwornie głodni. W centrum wioski był mały sklepik, którego właściciel, Bogdan, miał wszystko, co chcieliśmy i potrzebowaliśmy: kiełbasy, pączki i tradycyjny kurpiowski chleb. Chociaż ślinka mi ciekła kiedy płaciłem Bogdanowi, uprzytomniłem sobie, że to może być moja jedyna szansa, aby zapytać o moją rodzinę. Kiedy podał mi resztę, powiedziałem głośno zdanie, które ciągle powtarzałem w myślach:
“Przepraszam, moi pradziadkowie mieszkali w tej wsi 100 lat temu. Czy znał pan ich?” (Świetny sposób na rozpoczęcie rozmowy.)
“Hmm… nie wiem. Może tak, może nie. Jak się nazywali?”
Kiedy powiedziałem Bogdanowi nazwiska, myślał przez chwilę, zmarszczył brwi i powiedział: “Przykro mi, ale chyba nie.”
Trochę rozczarowany, wyszedłem z rękoma pełnymi zakupów. Nie wiedziałem, że kiełbasa była zapakowana w papier a nie w torebkę, i kiedy wyjmowałem kluczyki do samochodu, usłyszałem charakterystyczny dźwięk kiełbasy uderzającej o ziemię.
No dobra. W tym momencie, wyjąłem mój kieszonkowy słownik Langenscheidta i poszukałem tych ważnych brakujących mi słów, tak szybko jak mogłem: dropped… spadła… ground… ziemię…
Wróciłem do sklepu, ćwicząc zdanie w myślach. Zanim jednak zdążyłem się odezwać, Bogdan powiedział: “Czy może pan powtórzyć nazwiska tych ludzi? Myślę, że mogę znać kogoś, kogo mógłbym zapytać.”
Bogdan zadzwonił do kobiety o imieniu Halina. Po kilku minutach, powiedział: “Ona wie wszystko o pańskiej rodzinie. Będzie tu za pięć minut.”
Pięć minut później, poznaliśmy naszą ciocię Halinę.
Halina zaprosiła nas do siebie i poczęstowała nas pyszną domową zupą, mięsem i herbatą. Czy naprawdę jest naszą rodziną? Jak to możliwe? Kręciło mi się w głowie z nadmiaru wrażeń.
Przeglądając listy, które przywiozłem ze sobą, rozpromieniła się, widząc nazwisko i imię na tylnej stronie jednej z kopert. Wskazała na męża, Mietka. “To jego mama.” W przeciągu jednej godziny od momentu, kiedy przyjechaliśmy do rodzinnej wioski naszych przodków, mój tata siedział na przeciwko swojego kuzyna z drugiej linii.
Halina i ja pozostaliśmy w kontakcie. Chociaż nasze starania, żeby powrócić zostały pokrzyżowane przez pandemię, mój brat Joshua i ja odwiedziliśmy Halinę po raz drugi w 2022 roku. Spędziliśmy tam dwa tygodnie i spotkaliśmy obu synów Haliny i Mietka - Grześka i Michała, oraz ich rodziny. Od pierwszej chwili poczuliśmy się sobie niezwykle bliscy.
Od 2022 roku do dzisiaj, odwiedziłem ich w Polsce dziesięć razy. Braliśmy udział w rodzinnych uroczystościach: chrzcinach, pierwszych komuniach i urodzinach. Do dzisiaj jestem ogromnie wzruszony ich gościnnością i ciepłym przyjęciem. Przywitali nas z otwartymi ramionami. To niezwykły przywilej być częścią tej rodziny. Nigdy nie myślałem, że to mogłoby być możliwe.
W momencie drugiej wizyty w 2022 roku, już przyjąłem ofertę pracy w firmie Duolingo jako inżynier oprogramowania i byłem całkowicie przekonany, że aplikacja Duolingo naprawdę może zmienić życie ludzi, bo bardzo zmieniła moje, przez odnalezienie i połączenie naszej dawno zaginionej rodziny.
Kiedy spotkaliśmy się po raz pierwszy, bardzo trudne było się porozumieć, z powodu mojej słabej znajomości języka polskiego i ich równie słabej znajomości angielskiego. Kiedy dowiedzieli się, że pracuję w Duolingo, pobrali tę aplikację i używają jej do dzisiaj. Mój kuzyn Michał od tego czasu używa jej codziennie, żeby szlifować swój angielski, z serią 1245 dni (ciągle rosnącą). A także jego żona Justyna, ich córki, jego brat Grzesiek i jego córka. Nawet najmłodszy syn Michała, kiedy miał prawie 2 lata, potrafił naśladować Lilę z frazą “See you next time!” (“Do następnego razu!”) i rozpromieniał się, kiedy krzyczał “Duo!!” kiedykolwiek widział na ekranie naszą zieloną sowę. To niesamowite doświadczenie, żeby mieć bliski kontakt z członkami rodziny uczącymi się angielskiego na Duolingo, i obserwować ich postępy na bieżąco. Słyszę progres każdego razu, kiedy rozmawiamy na WhatsAppie.
Bardzo ważnym momentem w moim życiu była wizyta Michała i jego rodziny w Nowym Jorku w lipcu zeszłego roku, która zbiegła się z ich pierwszym pobytem w Stanach Zjednoczonych. Oczywiście, wizyta w biurze Duolingo była jedną z głównych atrakcji, ponieważ to właśnie dzięki Duo nasze rodziny mogły się ponownie spotkać.
To, co zaczęło się od zakupu prowiantu w małym wiejskim sklepiku, przerodziło się w głęboką, trwającą całe życie relację z niezwykłymi ludźmi, których z dumą nazywam swoją rodziną. Wiem, że moja historia to tylko jedna z wielu, które pokazują, jak nauka języków – zwłaszcza dzięki Duolingo – potrafi odmienić życie. Nauka języków naprawdę daje możliwość nawiązywania prawdziwych więzi z ludźmi ponad granicami kontynentów i kultur. To dla mnie ogromny zaszczyt móc pracować nad tą aplikacją, która naprawdę odmieniła moje życie.
Bardzo dziękuję Pani dr Małgorzacie Pośpiech za konsultację mojego tłumaczenia na język polski!